Ruwvoer

Ik zag begin deze maand op mijn telefoon foto’s voorbijkomen die zijn gemaakt in de eerste week van augustus 2018. De verdroogde graspercelen en de verpieterde maïs, na wekenlang aanhoudend zonnig, winderig en droog weer, leken wel foto’s van Spanje.

Een belletje van zijn zoon dat er een dode koe op stal lag, markeerde het begin van een inktzwarte dag op de boerderij van Omgo Nieweg in Adorp (GR). De melkveehouder verloor die dag in één keer negentien koeien. De vermoedelijke oorzaak: blauwzuurgas.

De gemiddeld 80 koeien van melkveehouder Job van de Water uit Arkel (ZH) moeten zoveel mogelijk droge stof uit weidegras halen. Dat gaat in het voorjaar makkelijker dan verder in het seizoen. Dus is het zaak de bijvoeding af te stemmen op de bijgroei.

Ik voorspel je: gras wordt (nog) belangrijker! Niet alleen als eiwitrijk koeienvoer, maar ook in het kader van zogenoemde maatschappelijke diensten.

Het VEM-systeem doet al jaren trouwe dienst. Het heeft echter ook zijn beperkingen. Vooral voor voerspecialisten die een betere inschatting willen maken van het rantsoen. Daarom maakt het Amerikaanse CNCPS-model opmars.

Grasdrogerijen hebben een moeizaam eerste kwartaal achter de rug. Het aanbod van met name gras bleef achter vergeleken met vorige jaren.